Aşağıdaki şiir, edebiyat tarihimizin saygın şahsiyetlerinden

Sümbülüzade Vehbi Efendi’nin müstesna bir eseridir.

Rucu sanatının şahikası kabul edilir.

  Şiirin hikayesi ise şöyle: Bir gün padişah Vehbi Efendi’yi

Yanına çağırır ve: “Bana öyle bir şiir yaz ki bir mısrasını

Okuyunca içimden seni öldürmek, bir sonrakini okuyunca ise

Ödüllendirmek gelsin” der.Ve işte sonuç aşağıda;

Azm-u hamam edelim, sürtüştürem ben sana,

Kese ile sabunu, rahat etsin cism-ü can.

Lal-ı şarab içirem ve ıslatıp geçirem,

Parmağına yüzüğü, hatem-i zer drahşan,

Eğil eğil sokayım, iki tutam az mıdır?

Lale ile sümbülü kahkülüne nevcivan.

Diz çökerek önüne ılık ılık akıtam,

Bir gümüş ibrik ile destine ab-ı revan.

Salınarak giderken arkandan ben sokayım,

Ard eteğin beline, olmasın çamur aman.

Kulaklarından tutam, dibine kadar sokam,

Sahtiyandan çizmeyi, olasın yola revan.

Öyle bir sokayım ki, kalmasın dışarıda hiç,

Düşmanın bağrına, hançerimi negehan.

Eğer arzu edersen, ben ağzına vereyim,

Yeter ki sen kulundan lokum iste her zaman.

Herkese vermektesin, bir de bana versene,

Avuç avuç altını, olsun kulun şaduman.

Sen her zaman gelesin, ben Vehbi’ye veresin,

Esselamun aleyküm ve aleykümüsselam.